Wat is thymosine alfa 1? Thymalfasine in gepubliceerd onderzoek

Waar komt thymosine alfa 1 vandaan?

Het verhaal begint met thymosine fractie 5, een gedeeltelijk gezuiverd extract van de kalfsthymus. In diermodellen en in vroege menselijke studies werd gerapporteerd dat fractie 5 de immuunfunctie herstelde die verloren was gegaan door afwezigheid of falen van de thymus. Fractie 5 bleek een familie van polypeptiden te zijn met molecuulgewichten van ongeveer 1.000 tot 15.000, en onderzoekers gingen op zoek naar welke componenten actief waren.

In 1977 isoleerden Goldstein en collega's een van deze componenten en bepaalden de aminozuursequentie ervan. Ze noemden het thymosine alfa 1, stelden een naamgevingssysteem voor de andere polypeptiden van fractie 5 voor, en beschreven het als een hittebestendig, zeer zuur molecuul met 28 aminozuurresiduen. Een vervolgartikel in 1979 rapporteerde dat thymosine alfa 1 10 tot 1.000 keer zo actief was als fractie 5 in assays die ontworpen waren om de differentiatie en functie van T-cellen te meten, terwijl een andere component van fractie 5, polypeptide bèta 1, inactief was in dezelfde assays.

Later onderzoek stelde vast dat thymosine alfa 1 niet alleen in de thymus wordt gemaakt. Het wordt geproduceerd door splitsing van een groter voorlopereiwit, prothymosine alfa, dat in veel zoogdierweefsels wordt gevonden. Het synthetische peptide staat bekend als thymalfasine. Een overzichtsartikel uit 2009 meldde dat thymalfasine in meer dan 35 landen was goedgekeurd voor hepatitis B en C en als immuunadjuvans, en een overzichtsartikel uit 2010 beschreef een klinische ontwikkelingsgeschiedenis die liep van kleine vroege studies met onzuivere peptidemengsels tot grote fase 3-onderzoeken met het synthetische peptide.

Hoe wordt het op moleculair niveau beschreven?

De meeste mechanistische studies plaatsen dendritische cellen centraal. In een studie uit 2004 induceerde thymosine alfa 1 de rijping en IL-12-productie door dendritische cellen van muizen die werden blootgesteld aan de schimmel Aspergillus fumigatus. Het effect liep via de p38 MAP-kinase- en NF-kappaB-routes en was afhankelijk van MyD88, een adaptereiwit dat door verschillende Toll-like receptoren wordt gebruikt. Een later overzichtsartikel van dezelfde groep beschreef de activering van plasmacytoïde dendritische cellen via TLR9, wat leidde tot activering van de transcriptiefactor IRF7 en productie van interferon alfa.

Dezelfde onderzoekslijn rapporteerde een tweede, meer regulerend effect. In een studie uit 2006 induceerde thymosine alfa 1 het enzym indoleamine 2,3-dioxygenase (IDO) in dendritische cellen van muizen. Dit vereiste TLR9- en type I interferon-receptorsignalering, en het leidde tot IL-10-productie en de generatie van regulatoire T-cellen. De auteurs beschreven het peptide als in staat om tegelijkertijd T-helper 1-immuniteit en tolerantie te ondersteunen, afhankelijk van de context.

Buiten dendritische cellen stelde een transcriptiestudie mononucleaire cellen uit perifeer menselijk bloed in vitro bloot aan thymosine alfa 1 en profileerde 8.300 genen. Het vond veranderingen in veel genen die al aan het peptide gekoppeld waren en in een aantal niet eerder beschreven genen, wat de auteurs interpreteerden als bewijs van een brede regulerende rol in lymfocyten. Overzichtsartikelen vatten het totaalbeeld samen als pleiotroop: het peptide werkt op verschillende typen immuuncellen in plaats van op één gedefinieerde receptor.

Wat is er waargenomen in gepubliceerd onderzoek?

In tegenstelling tot de meeste onderzoekspeptiden heeft thymosine alfa 1 zowel een preklinische als een substantiële klinische literatuur. De onderstaande bevindingen benoemen in elk geval het model en de gemeten uitkomst.

• Schimmelinfectie bij muizen: bij muizen die hematopoëtische transplantaties hadden ontvangen en zeer vatbaar waren voor aspergillose, activeerde het synthetische peptide de T-helper 1 antischimmelimmuniteit, versnelde het herstel van myeloïde cellen en beschermde het de dieren tegen infectie.
• Tolerantie bij muizen: in transferexperimenten induceerden dendritische cellen die met thymosine alfa 1 waren geprimed T-helper 1-immuniteit binnen een regulerende omgeving. Een overzichtsartikel van dezelfde groep rapporteerde bescherming tegen primaire murine cytomegalovirusinfectie, transplantatietolerantie en bescherming tegen inflammatoire allergie in muismodellen.
• Sepsis, ETASS-onderzoek: een multicentrisch, enkelblind gerandomiseerd onderzoek in zes Chinese academische ziekenhuizen includeerde 361 patiënten met ernstige sepsis. De mortaliteit na 28 dagen was 26,0 procent in de thymosine alfa 1-groep en 35,0 procent in de controlegroep (relatief risico 0,74, 95 procent betrouwbaarheidsinterval 0,54 tot 1,02), een grenswaarde. Monocyt HLA-DR, een marker voor immuunfunctie, verbeterde meer in de thymosine alfa 1-groep op dag 3 en 7.
• Sepsis, TESTS-onderzoek: een dubbelblind, placebogecontroleerd fase 3-onderzoek in 22 centra in China randomiseerde 1.106 volwassenen met sepsis. De mortaliteit na 28 dagen was 23,4 procent met thymosine alfa 1 en 24,1 procent met placebo (hazard ratio 0,99), en geen enkele secundaire of veiligheidsuitkomst verschilde significant. Vooraf gespecificeerde subgroepen suggereerden mogelijke verschillen naar leeftijd en diabetesstatus.
• Sepsis, gecombineerde onderzoeken: een systematisch overzichtsartikel uit 2025 van 11 gerandomiseerde onderzoeken (967 patiënten die thymosine alfa 1 kregen, 960 controles) rapporteerde een lagere gepoolde 28-daagse mortaliteit in het algemeen, maar geen significant verschil in de subgroepen van hoge kwaliteit of multicentrische onderzoeken, en een 'trial sequential analysis' oordeelde dat de totale steekproefomvang onvoldoende was.
• Chronische hepatitis B: een systematisch overzichtsartikel van vier gerandomiseerde onderzoeken met 199 patiënten vergeleek thymosine alfa 1 met interferon alfa. Aan het einde van zes maanden therapie was er geen duidelijk voordeel, terwijl bij de follow-up zes maanden later de virologische, biochemische en volledige responspercentages hoger waren in de thymosine alfa 1-groepen.
• Hepatitis C: een overzichtsartikel uit 2010 concludeerde dat klinische onderzoeken de toevoeging van thymosine alfa 1 aan op interferon gebaseerde therapie niet overtuigend hadden ondersteund, en dat grote gerandomiseerde onderzoeken nodig zouden zijn.
• Vaccinrespons: een overzichtsartikel van influenzavaccinonderzoeken rapporteerde dat het toedienen van thymosine alfa 1 naast vaccinatie de prestaties van het vaccin verbeterde bij ouderen en andere risicogroepen, terwijl werd opgemerkt dat verdere studies naar dergelijke adjuvanscombinaties nodig waren.
• Serumspiegels: een overzichtsartikel van meetstudies rapporteerde lagere serumspiegels van thymosine alfa 1 dan bij gezonde individuen bij hepatitis B, artritis psoriatica, multiple sclerose en sepsis, en lagere niveaus in het sputum van mensen met cystische fibrose. Dit zijn associaties en tonen geen oorzakelijk verband aan.
• COVID-19: een systematisch overzichtsartikel uit 2023 van acht studies bij matig tot kritiek zieke patiënten rapporteerde een lagere mortaliteit met thymosine alfa 1, maar met hoge heterogeniteit en geen verschil in mechanische beademing of duur van het ziekenhuisverblijf.

Wat het bewijs niet vaststelt

Thymosine alfa 1 heeft meer menselijke data dan de meeste peptiden in deze catalogus, maar meer data heeft geen duidelijk antwoord opgeleverd. Het grootste en meest rigoureuze sepsis-onderzoek, TESTS, vond geen verschil in 28-daagse mortaliteit, en het positieve signaal in gepoolde analyses verzwakte wanneer alleen onderzoeken van hoge kwaliteit of multicentrische onderzoeken werden meegeteld. Beide grote sepsis-onderzoeken werden in China uitgevoerd, de onderzoeken die in gepoolde analyses werden samengevoegd, gebruikten verschillende patiëntengroepen en uitkomstmaten, en sommige, zoals ETASS, waren enkelblind in plaats van dubbelblind. Dat beperkt de mate waarin resultaten kunnen worden vergeleken of gegeneraliseerd. De COVID-19-analyse toonde hetzelfde patroon: een gepoolde mortaliteitssignaal, hoge heterogeniteit tussen studies, en geen verschil in andere uitkomsten.

Verschillende basisvragen zijn ook onopgelost. Een overzichtsartikel van serumstudies merkte op dat fysiologische basisniveaus van het peptide en het meest effectieve regime nog steeds ter discussie staan. Een historisch overzichtsartikel van onderzoeken naar infectieziekten, waarin werd opgemerkt dat het peptide bij duizenden patiënten was gebruikt, noemde ook het schema, combinaties en eindpunten van onderzoeken als kwesties die nog niet goed waren aangepakt. De hier aangehaalde studies naar dendritische cellen komen voornamelijk uit muismodellen en van één onderzoeksgroep in Perugia, en er is geen enkele receptor bevestigd. Ten slotte beschrijven de klinische gegevens een farmaceutisch product dat onder medisch toezicht wordt toegediend. Ze beschrijven geen peptide van onderzoekskwaliteit en zeggen niets over effecten buiten de aandoeningen en populaties die werden bestudeerd.

Welke formaten levert Vitality Peps?

Vitality Peps levert thymosine alfa 1 als Thymosin Alpha 1 10 mg, een gevriesdroogd poeder in een verzegelde flacon. Voor reconstitutie levert Vitality Peps ook bacteriostatisch water in flacons van 10 ml. Beide worden uitsluitend verkocht voor in vitro laboratoriumonderzoek. De flacon bevat een peptide van onderzoekskwaliteit. Het is niet het farmaceutische thymalfasine-product dat in de hierboven beschreven klinische onderzoeken werd gebruikt, en die onderzoeksresultaten moeten niet worden geïnterpreteerd als eigenschappen van dit materiaal.

Hoe wordt het in het laboratorium gehanteerd?

Gevriesdroogde thymosine alfa 1 wordt koel en donker bewaard totdat het nodig is. Voor reconstitutie laat men de flacon op kamertemperatuur komen, en wordt het poeder opgelost in bacteriostatisch water op kamertemperatuur door voorzichtig te zwenken in plaats van te schudden. De werkconcentratie wordt berekend op basis van de werkelijke peptidemassa in de flacon, zoals vermeld op het analysecertificaat, in plaats van alleen op basis van het nominale etiket.

Eenmaal gereconstitueerd wordt de oplossing gekoeld bewaard, gelabeld met de concentratie en gedateerd op de dag van bereiding. Herhaaldelijk opwarmen en afkoelen wordt vermeden. Onze gidsen voor het bewaren van onderzoekspeptiden, het lezen van een peptide-analysecertificaat en hoe een flacon eruit moet zien geven meer details.

Uitsluitend voor onderzoeksdoeleinden

Thymosine alfa 1 geleverd door Vitality Peps is uitsluitend bedoeld voor in vitro laboratoriumonderzoek. Geen medicijn, geen supplement, niet voor menselijke of dierlijke consumptie. Niets van het bovenstaande zijn gebruiksinstructies.